Początki budowli sięgają roku 1215. Pierwotną formą obiektu była cytadela, którą dopiero książę Honore II (1597-1662) postanowił przekształcić w rezydencję, zachowując jednocześnie funkcje obronne z zewnątrz, a wewnątrz wznosząc pałac, w którym pomieścić chciał kolekcję sztuki i apartamenty mieszkalne. Za panowania księcia Luisa I (1642-1700) w roku 1690 wybudowano Wielką Bramę.

Kolejna przebudowa miała miejsce w XIX wieku za Honore IV (1758-1819) i Honore V (1778-1841), była ona związana z odbudową zniszczonych części Pałacu podczas Rewolucji Francuskiej w 1793 roku i uzupełnieniem rozkradzionego umeblowania i kolekcji dzieł sztuki.

W ślady poprzedników podążył książę Charles III (1818-1889), który zrekonstruował Wieżę Świętej Marii i jej otoczenie w stylu florenckim, a Kaplicy Jana Chrzciciela - wybudowanej w 1656 roku - dał nowy ołtarz.

Książę Albert I (1848-1922) przyczynił się do powstania Wieży Zegarowej. Natomiast książę Rainier III w trakcie sprawowania rządów prowadził prace kosmetyczne, wyłożył Cour d'Honour (Dziedziniec Honorowy) 3 milionami białych i kolorowych kamieni i odbudował Skrzydło Południowe, gdzie mieszczą się apartamenty rodu, Muzeum Pamiątek po Napoleonie i Archiwa Pałacu Książęcego.

Pałac składa się z 19 głównych komnat, z których do zwiedzania udostępniono 15, m.in.: Salę Oficerów, Salę Czerwoną, Komnatę York - gdzie 14 września 1767 roku zmarł brat Jerzego III króla Anglii, Salę Ludwika XIV, Salę Tronową - tu miał miejsce ślub cywilny księcia Rainiera III z księżną Grace (18 kwietnia 1956 roku) - na baldachimie nad tronem widnieje dewiza rodu Grimaldich: "Deo Juvante", czyli "Z Bożą Pomocą" a salę zdobi piękny renesansowy kominek; Salon, Kaplicę Pałacową i Wieżę Sainte-Marie.

Pałacu strzeże i pełni funkcje reprezentacyjne La Companie des Carabiniers (Straż Pałacowa). Zmiana wart, jedna z turystycznych atrakcji, odbywa się przed Pałacem codziennie o godzinie 11.55.

Gdy Książę Grimaldi znajduje się poza Monako wtedy na masztach pałacowych nie powiewa żadna flaga, gdy zbliża się do Księstwa - wciągana jest jedna flaga państwowa, natomiast gdy znajduje się w Pałacu powiewają nad nim 2 flagi. Z Placu Pałacowego roztacza się piękna panorama portu i Monte Carlo. Plac zdobią armaty podarowane przez Ludwika XIV.

Została dedykowana Niepokalanemu Poczęciu. Wzniesiono ją w miejscu dawnego kościoła Saint Nicolas (1321-1874). Zbudowana została z białego piaskowca z kamieniołomów La Turbie. Prezentuje styl neoromańsko-bizantyjski. Świątynia jest trzynawowa. Wznoszenie Katedry rozpoczęto 6 stycznia 1875 roku a ukończono prace 9 lat później za księcia Charlesa III. Wejście do kościoła wiedzie przez Wielką Bramę. Ołtarz główny Katedry wykonano z marmuru z Carrary. Dookoła nawy głównej znajdują się groby książęce, m.in. grobowiec księżnej Grace i Rainiera III. 27 stycznia każdego roku celebrowane jest w Monako święto patronki Księstwa - Świętej Devote - której relikwie znajdują się w tejże świątyni. Według tradycji Święta została zamordowana na Korsyce przez Rzymian, a jej ciało dotarło do wybrzeża Monako 27 stycznia 312 roku. Od roku 1887 diecezja Monako bezpośrednio podlega Watykanowi. Katedra jest głównym kościołem arcybiskupim na podstawie układu ze Stolicą Apostolską z 31 sierpnia 1981 roku.

Budynek Muzeum mieści się obok Ogrodów San Martin. Twórcą Muzeum był książę Albert I, który był słynnym oceanografem - jego pomnik znajduje się nieopodal muzealnego gmachu. Prace przy wznoszeniu obiektu trwały w latach 1899-1910. Powierzchnia mieszczących się tu laboratoriów i innych miejsc naukowych sięga 2000 m². Możemy zobaczyć m.in.: Akwarium z rybami ze wszystkich mórz świata (4000 ryb z 350 gatunków w 90 basenach), Salę Konferencyjną - w której wyświetlane są filmy popularnonaukowe, Salę Główną - zawierającą pamiątki po ekspedycjach Alberta I, Salę Oceanografii Fizycznej - ze stałą ekspozycją ukazującą życie wodne Ziemi. W obiekcie mieści się również Stacja Meteorologiczna i Obserwatorium Sejsmiczne. Słynny badacz mórz - Jacques-Yves Cousteau pełnił tutaj funkcję dyrektora do 1988 roku.

Stanowi jedną z większych atrakcji Monako. Został założony w 1912 roku, a udostępniony zwiedzającym po 21 latach pracy nad nim. Ogród każdego roku odwiedza około pół miliona osób z całego świata. Główną atrakcją Ogrodu są kaktusy z Afryki i Ameryki Południowej. W dolnej części Ogrodu znajduje się wejście do Groty Obserwatorium, otwartej dla zwiedzających w 1950 roku. Grota ma 60 metrów głębokości. Prowadził w niej badania w latach 1916-1920 książę Charles I.

Obiekt wybudowano w 1878 roku. Został zaprojektowany przez Charlesa Garniera - architekta Paryskiej Opery. Fasada tej świątyni hazardu reprezentuje styl neoklasycystyczny.

Wybudowana i oddana do użytku w 1879 roku. Przebogato zdobiona widownia mieści 524 osoby. Tutaj miały swoje premiery i prapremiery taki dzieła jak: "Tristan i Izolda" Richarda Wagnera (1893) oraz "Dziecko i Czary" Mourice Ravela (1925). Na scenie występowali najwybitniejsi artyści operowi, m.in. Caruso, Chaliapin, Placido Domongo i Lucciano Pavarotti.

Pierwszy raz scenę otwarto przed publicznością w 1938 roku. Po remoncie i zmianie wyposażenia wnętrza, m.in. sama Księżna zaprojektowała dekoracje - ponowna inauguracja odbyła się 17 grudnia 1981 roku. Występowali tutaj artyści takiej miary jak: Sacha Guitry, Edith Piaf i Maurice Chewalier.

Każdego roku odbywają się w Monako przeróżne imprezy o zasięgu międzynarodowym związane mniej lub bardziej z szeroko rozumianą kulturą, należą do nich m.in.:
Międzynarodowy Festiwal Cyrkowy - odbywa się zawsze w pierwszym tygodniu lutego i ma tradycję sięgającą 1974 roku.
Międzynarodowy Festiwal Telewizyjny - odbywa się zawsze w drugim tygodniu lutego i jest przeprowadzany od roku 1961.
Międzynarodowy Festiwal Sztucznych Ogni - odbywa się latem, pierwszy Festiwal miał miejsce w 1966 roku.
Międzynarodowy Festiwal Teatrów Amatorskich - odbywa się co 4 lata.