POSZUKUJESZ WYDAWNICTW PODRÓŻNICZYCH O CZECHACH?
ZAPRASZAM DO KSIĘGARNI INTERNETOWEJ "BEZDROŻA"



REPUBLIKA CZESKA   PRAGA   PRAGA - GALERIA ZDJĘĆ

STARÉ MĚSTO

Zabytkowa dzielnica Pragi, centrum kulturalne i handlowe stolicy Czech. Zajmuje powierzchnię 1,29 km2i jest zamieszkiwane przez 10 246 osób (2006). Do 1784 roku stanowiło samodzielne miasto. Otacza ze wszystkich stron dawną dzielnicę żydowską - Josefov.

ZARYS HISTORII
Pierwsze wzmianki o Starym Mieście pojawiają się w VIII wieku, natomiast trwalsze budowle w wieku IX. Najprawdopodobniej już wtedy z terenu Starego Miasta można było przedostać się przez Wełtawę drewnianym mostem. Większe znaczenie zyskało po wybudowaniu Zamku Praskiego na Hradczanach oraz siedziby władców czeskich na Wyszehradzie. W XII wieku powstał Most Judyty (1158), w mieście pojawiło się też coraz więcej murowanych budynków mieszkalnych i kościołów. W latach dwudziestych XIII wieku Staré Město otrzymało prawa miejskie; jego mieszkańcy byli przeważnie Niemcami, rosła też liczba ludności żydowskiej. Okresem największej świetności Starego Miasta było XIV stulecie - wtedy powstał m.in. ratusz staromiejski (1338). W XV wieku teren miasta był centrum ruchu husyckiego. W 1689 roku wielki pożar zniszczył spore połacie miasta, nie naruszył jednak średniowiecznego układu ulic oraz wielu cennych, zabytkowych budowli. Z wyjątkiem okolic siedziby jezuickiego Clementinum zabudowa jest bardzo podobna do tej sprzed wieków.

WARTO ZOBACZYĆ

RYNEK STAROMIEJSKI
Reprezentacyjny plac Pragi. Od XI wieku targowisko miejskie, zwane Wielkim Placem, do którego widły wszystkie drogi w Czechach. Miejsce wielu ważnych dla Pragi wydarzeń. Wspomniany po raz pierwszy w 1091 roku. Rynek otaczają kilkusetletnie kamienice, reprezentujące głównie barok, ale często pochodzące z okresu średniowiecza. Na rynku znajduje się pomnik Jana Husa oraz ratusz staromiejski.

POMNIK JANA HUSA
Dzieło życia Ladislava Śalouna. Przedstawia wzburzone morze poczerniałych ciał - na prawo prześladowani, na lewo zbuntowani - z którego majestatycznie wyłania się patrzący w dal Jan Hus (1370-1415). Praca nad pomnikiem trwała od 1900 do 1915 roku. Został odsłonięty w pięćsetną rocznicę śmierci Jana Husa, 6 lipca 1915 roku.

RATUSZ STAROMIEJSKI (Staroméstská radnice)
Dawna siedziba władz miejskich Pragi znajdująca się przy Rynku Staromiejskim. Istniejący dzisiaj budynek ratusza powstawał stopniowo, poczynając od 1338 roku, kiedy to rajcy miejscy Starego Miasta zajęli narożną kamienicę (dzisiaj jest to część ratusza znajdująca się pod wieżą, wśród pozostałości tego domu wymienić można gotycki portal). Już wkrótce potem rozpoczęto stawianie wieży ratuszowej, w której przyziemiu utworzono kaplicę (1381). Wieżę ukończono w 1364 roku. Jej wysokość sięga 69,5 m. Budowę ratusza (połączonego wówczas z dwóch domów, drugą kamienicę przyłączono w 1387 roku) ukończono w dobie wojen husyckich. W 1402 roku umieszczono też pierwszy zegar na wieży - w roku 1490 zastąpiony został nowym, istniejącym do dzisiaj zegarem Orloj - dziełem mistrza Hanusza o niezwykle pomysłowym mechanizmie. W 1548 roku ratusz powiększono o kolejną kamienicę. Przed ratuszem 21 czerwca 1621 roku stracono 27 przywódców protestanckich w następstwie bitwy pod Białą Górą (1620). Do sporej przebudowy ratusza doszło pod koniec XVIII wieku, gdy połączono wszystkie miasta praskie w jedno miasto, a ratusz został siedzibą nowej ujednoliconej rady miejskiej. W latach 30-tych i 40-tych XIX wieku zbudowano także skrzydło północne, które jednak uległo zniszczeniu w 1945 podczas powstania praskiego. W maju 1945 ratusz został częściowo zniszczony przez wycofujących się Niemców (jako jeden z nielicznych obiektów w mieście) - wieżę odbudowano, lecz po neogotyckim skrzydle wschodnim pozostał jedynie niewielki fragment.

ORLOJ - ZEGAR RATUSZOWY (Pražský orloj, Staroměstský orloj)
Zegar astronomiczny znajdujący się na południowej ścianie Ratusza Staromiejskiego. Skonstruowany w 1490 roku jest jednym z najbardziej znanych zegarów astronomicznych na świecie i popularną atrakcją turystyczną. Zegar jest dziełem mistrza zegarmistrzowskiego Hanusza. Zegar składa się z trzech głównych części: astronomicznej - pokazującej położenie ciał niebieskich, kalendarzowej - z medalionami reprezentującymi miesiące i animacyjnej - z ruchomymi figurkami dwunastu apostołów i wyobrażeniami Śmierci, Turka, Próżności i Chciwości. Orloj udoskonalił Jan Taborsky w latach 1552-1572.

KOŚCIÓŁ MARII PANNY PRZED TYNEM (Kostel Matky Boží před Týnem)
Gotycki kościół należący do świątyń praskich z zakorzenioną tradycją reformatorską. Wygłaszali tu kazania poprzednicy Husa: Konrad Waldhauser, Jan Milíč z Kroměříža i Thomas Munzer, przedstawiciele radykalnego skrzydła reformacji niemieckiej. Mistrzowskim wytworem architektonicznym jest północny portal kościoła (1390), ze scenami z Męki Chrystusa, będący dziełem warsztatu Parlera. Wewnątrz znajduje się m. in. grobowiec astronoma Tycho Brahe (1546-1601) oraz arcybiskupa Jana Rokycany. W miejscu obecnego kościoła już w XI wieku stał romański kościółek (wzniesiony w 1135 roku), należący do Dworu Tyńskiego (miejsca postoju zagranicznych kupców), który został zastąpiony w drugiej połowie XIII wieku budynkiem gotyckim. W połowie XIV wieku ówczesny kościół ustąpił miejsca nowej świątyni, którą ukończono na początku XVI wieku. Początek budowy świątyni to rok 1365. Na projekt kościoła wywarli wpływ Mateusz z Arras oraz przede wszystkim Peter Parler. Parlera przypomina zwłaszcza ozdobne okno frontowe o wysokości 28 m oraz północny portal. Charakterystyczne 80-metrowe wieże nakryte są ostrymi hełmami z czterema wieżyczkami, między obiema wieżami wznosi się potężny późnogotycki szczyt (z roku 1463). Tyński kościół w czasach husytyzmu został opanowany przez grupę zwolenników Husa i w 1427 roku wybrano tu husyckiego arcybiskupa Jana Rokycanę, którego tu też pochowano. W czasach rządów Jerzego z Podiebradów (1458-1471), króla wybranego w pobliskim ratuszu staromiejskim, kościół dokańczano - szczyt głównej nawy i wieża północna (po lewej). Na szczycie umieszczono rzeźbę "husyckiego króla" Jerzego z Podiebradów i nad nią olbrzymi złocony kielich, symbol komunii pod dwiema postaciami. Posąg króla został w 1626 r. (okres rekatolizacji) zastąpiony postacią Madonny (Kašpar Bechteler), a aureolę Madonny zrobiono z kielicha. Południowa wieża pochodzi z roku 1511. W roku 1679 w kościele wybuchł pożar, w jego następstwie główną nawę obniżono i sklepiono w stylu barokowym.

PAŁAC GOLTZ-KINSKICH (Palác Golz-Kinských)
Pałac w stylu rokoko, został wybudowany w latach 1755-1765 dla hrabiego Jana Ernesta Goltza, według projektu Kiliana Ignatza Dientzenhofera. Sztukaterie na fasadzie wykonał C. G. Bossi. Po śmierci hrabiego Golza jego żona sprzedała pałac hrabiemu Rudolfowi Kinskiemu (1768). W początkach XIX wieku właściciele zakupili sąsiednie kamienice (całą z lewej strony i część z prawej). W latach 1836-1839 zostały one połączone z pałacem według projektu J. O. Krannera. 9 czerwca 1843 w pałacu urodziła się laureatka nagrody Nobla Bertha von Suttner. Pod koniec XIX wieku znajdowało się tu austriackie gimnazjum, do którego w latach 1893-1901 uczęszczał Franz Kafka. 25 lutego 1948 Klement Gottwald z balkonu pałacu ogłosił przejęcie władzy przez komunistów. W 1949 zabytek stał się siedzibą kolekcji grafiki Galerii Narodowej w Pradze. Obecnie mieści się w nim ekspozycja Pejzaż w sztuce czeskiej XIX w.

KOŚCIÓŁ ŚW. MIKOŁAJA (Kostel sv. Mikuláše)
Świątynia została wybudowana w miejscu wcześniejszego kościoła parafialnego z XII wieku. Po bitwie pod Białą Górą kościół ten stał się własnością klasztoru benedyktynów. Obecny świątynia została ukończona w 1735 roku, jest dziełem Kiliana Ignatza Dientzenhofera. Fasadę zdobią rzeźby Antonina Brauna. Ogołocony po rozwiązaniu klasztoru w roku 1781. W czasie I wojny światowej stacjonowało tu wojsko czeskie i to żołnierze są autorami dekoracji wewnętrznych. Jest własnością Czeskiego Kościoła Husyckiego.

BRAMA PROCHOWA( Prašná brána)
Jeden z symboli Pragi. Budowę tej 65 metrowej późnogotyckiej bramy miejskiej rozpoczęto w roku 1475 na zlecenie króla Czech Władysława II Jagiellończyka (1471-1516). Została wybudowana na fundamentach starszej bramy z XIII wieku, stanowiącej jeden z 13 wjazdów na Stare Miasto. Głównym budowniczym był mistrz Wacław. Następnie budowę kontynuował Maciej Rejsek. W jej sąsiedztwie znajdował się dwór Władysława Jagiellończyka. Brama łączyła Stare i Nowe Miasto. Po przeniesieniu siedziby królewskiej na Hradczany w roku 1483 brama utraciła znaczenie reprezentacyjne. Obecną nazwę zyskała w XVII i XVIII wieku, kiedy to stała się składem prochu. Pod koniec XIX wieku została odrestaurowana przez architekta Josefa Mockera. Dodano wtedy neogotycki dach, pokrywający ją do dziś. Obecnie na Bramie Prochowej istnieje taras widokowy dla turystów.

MOST KAROLA (Karlův most)
Most na Wełtawie łączący dzielnice Malá Strana i Staré Město, będący jedną z najsłynniejszych i najczęściej odwiedzanych atrakcji turystycznych miasta. Most ma prawie 516 m długości i około 9,5 m szerokości (dawniej na moście mogły się minąć 4 powozy). Jego 17 łęków spoczywa na 15 filarach. Wzniesiony został z bloków piaskowca łączonych zaprawą murarską. Jest to najstarszy zachowany most kamienny świata o tej rozpiętości przęseł. Początkowo nazywano go "Kamiennym" lub "Praskim Mostem". Nazwa "Most Karola" przyjęła się dopiero od mniej więcej 1870 roku. Do 1741 roku był jedynym mostem na Wełtawie. Most jest obecnie otwarty tylko dla ruchu pieszego, choć dawniej kursował po nim tramwaj konny, w latach 1905-1908 tramwaj elektryczny, a do 1965 roku odbywał się normalny ruch samochodowy. Budowę mostu rozpoczęto w 1357 roku za panowania cesarza rzymskiego Karola IV (1346-1378). Stanął on na miejscu wcześniejszego (również kamiennego) mostu z XII wieku, zniszczonego przez powódź w roku 1342. Poprzedni most, romański, nosił nazwę "mostu Judyty" na cześć drugiej żony księcia czeskiego Władysława II (1140-1158) i przebiegał odrobinę na północ od miejsca, w którym znajduje się Most Karola. Posiadał wieże na obu końcach, z których małostrańska, choć przebudowana, istnieje do dziś. Budowę zlecono 28-letniemu wówczas Peterowi Parlerowi. Początkowo most ozdobiony był tylko prostym krzyżem. W okresie baroku most ozdobiono 30 posągami świętych, dziełami m.in. Matthiasa Bernarda Brauna (1684-1738) i rodziny Brokoff (Jan Brokoff, Michał Jan Józef Brokoff, Ferdynand Maksymilian Brokoff), pierwszą rzeźbą na moście był, ustawiony tu w 1683 roku wizerunek św. Jana Nepomucena. Na jednej z balustrad umieszczono tablicę pamiątkową poświęconą św. Janowi Nepomucenowi - podobno w tym właśnie miejscu wrzucono go z rozkazu króla Wacława IV do Wełtawy (1393). Na wschodnim końcu mostu stoi staromiejska wieża mostowa z umieszczonymi na niej siedzącymi postaciami cesarza Karola IV, jego syna Wacława IV oraz św. Wita, św. Wojciecha i św. Zygmunta. Rzeźby te pochodzą z lat 80-tych XIV wieku. Na zachodnim krańcu mostu znajdują się dwie wieże. Początki niższej wieży sięgają jeszcze czasów pierwszego mostu z XII wieku. Natomiast wyższa wieża została zbudowana dopiero w XV stuleciu za panowania króla Jerzego z Podiebradów jako pendant dla wieży staromiejskiej. Most mocno ucierpiał podczas powodzi w II połowie XIX wieku - zawaleniu uległo wówczas kilka przęseł.

Ciekawostki
* Kamień węgielny wmurował Karol IV Luksemburski 9 lipca 1357 o godzinie 5:31 rano. Powodem wyboru tej godziny był odpowiedni układ gwiazd (koniunkcja Słońca z Saturnem). Inna wersja mówi o tym, że data odpowiada układowi wszystkich cyfr nieparzystych 1-3-5-7-9-7-5-3-1.
* Most Karola w Pradze jest stylistycznie powiązany z gotyckim, kamiennym mostem w Kłodzku. Powstał on w latach 1280-1390 za panowania czeskiego na Ziemi Kłodzkiej.

KOŚCIÓŁ ŚW. JAKUBA (Kostel sv. Jakuba)
Pierwotnie była to świątynia klasztoru minorytów. Zakon ten został sprowadzony do Pragi przez Wacława I w 1232 roku. Barokowa przebudowa gotyckiego kościoła nastąpiła po pożarze w roku 1689. Dodano wówczas ponad 20 ołtarzy bocznych, w których widnieją obrazy mistrzów, takich jak Jan Jiři Heinsch, Peter Brandl i Václav Vavfinec Reiner. Nagrobek hrabiego Wratysława z Mitrovic, wykonany w latach 1714-1716 przez rzeźbiarza Ferdinanda Brokofa, według projektu Johanna Bernharda Fischera von Erlach jest uważany za najpiękniejszy barokowy nagrobek w Czechach. Świątynia słynie z doskonałej akustyki, dlatego też odbywa się w niej wiele koncertów i recitali.

KAPLICA BETLEJEMSKA (Betlémska kapele)
Obecna "Kaplica" jest wierną rekonstrukcją halowej budowli wzniesionej w latach 1391-1394. Głoszono tu kazania w języku czeskim. W latach 1402-1413 nauczał tu Jan Hus przyciągając rzesze słuchaczy. Po bitwie pod Białą Górą (1620), gdy zakazano praktyk protestanckich, kaplicę przejęli jezuici, którzy przebudowali ją na świątynię sześcionawową. W roku 1786 została prawie całkowicie zburzona, a w XIX wieku w pozostałe mury wbudowano dom czynszowy. Kaplicę zrekonstruowano po II wojnie światowej.

KOŚCIÓL ŚW. MARCINA W MURZE( Kostel sv. Martina ve zdi)
Wzniesiony w I połowie XII wieku w stylu romańskim, na przełomie XIV i XV wieku przebudowany w tylu gotyckim. Nazwa świątyni jest związana z jej włączeniem w linię murów miejskich w XIII wieku. Był to pierwszy kościól, w którym podano wiernym komunię pod postacią chleba i wina, wypełniając podstawowy dogmat ultrakwistów. W roku 1787 kościół zamieniono na warsztaty. Zrekonstruowany w roku 1905. Tablica na ścianie kościoła upamiętnia rodzinę Brokoffów, słynnych czeskich rzeźbiarzy, której członkowie zostali pochowani na ówczesnym przykościelnym cmentarzu.

RUDOLFINUM
Jedna z najbardziej charakterystycznych budowli w panoramie Starego Miasta od strony Wełtawy. Siedziba Czeskiej Orkiestry Symfonicznej. Odbywają się tu główne koncerty w czasie festiwalu "Praska Wiosna". Rudolfinum zbudowane zostało w latach 1876-1884, według projektu Josefa Zitka i Josefa Schulza. Nazwę przyjęło na cześć następcy tronu Rudolfa Habsburga. Budowla jest wybitnym przykładem czeskiego neorenesansu. W latach 1918-1939 oraz przez krótki okres po II wojnie światowej, Rudolfinum było siedzibą parlamentu Czechosłowacji.

KLASZTOR ŚW. AGNIESZKI
Zespół klasztorny pod wezwaniem św. Agnieszki był pierwszą w Czechach budowlą w stylu gotyckim. Inicjatorką jego powstania była św. Agnieszka - klaryska, siostra króla Wacława I Przemyślida (1230-1253). Prace trwały od 1223 roku do lat osiemdziesiątych XIII wieku. Powstały wówczas zabudowania klasztorne nie tylko klarysek, ale także i franciszkanów oraz dwa kościoły: św. Franciszka dla zakonu męskiego i św. Salwatora (Zbawiciela) dla zgromadzenia żeńskiego. Zbudowano także mauzoleum dynastii Przemyślidów, gdzie obok wielu córek i żon czeskich dynastów (w tym założycielki zgromadzenia) pochowano króla Wacława I. W czasie wojen husyckich oba zgromadzenia zostały stąd usunięte, a część zabudowań klasztornych (południowa, należąca wcześniej do franciszkanów) została zniszczona. Dopiero w 1556 roku klasztor został na nowo zasiedlony przed dominikanów, a w roku 1626 powróciły tutaj klaryski. Usunięte zostały jednak ponownie w 1782 roku wskutek akcji kasacyjnej cesarza Józefa II (1765-1790). Budynki klasztorne wykorzystywano później w różnych celach, a pod koniec XIX wieku planowano nawet wyburzenie zniszczonego kompleksu. Dzięki jednak staraniom specjalnie powołanego komitetu klasztor ocalał i został odrestaurowany. Dzisiaj mieści się w nim część czeskiej Galerii Narodowej, obejmująca zbiory sztuki średniowiecznej.

CLEMENTINUM (Klementinum)
Barokowy budynek dawnego kolegium jezuickiego znajdujący się na Starym Mieście, w pobliżu Mostu Karola. Zakon jezuitów sprowadził do Pragi w 1556 roku cesarz rzymski Ferdynand I Habsburg (1556-1564). W pobliżu Mostu Karola oddał im do użytkowania zabudowania byłego klasztoru dominikańskiego św. Klemensa - stąd nazwa Klementinum. Miejsce to stało się centrum jezuitów w Czechach, a zarazem centrum polityki kontrreformacyjnej cesarzy z dynastii Habsburgów. Jezuici przez stulecia rozbudowywali swą siedzibę. Znajdujący się tutaj dzisiaj barokowy kompleks zajmuje miejsce około trzydziestu średniowiecznych domów. Zakonnicy zadbali o budowę nowego kościoła Zbawiciela (1578, kopuła ukończona w 1648) - pierwszy kościół jezuicki w Pradze, a także o przebudowę gotyckiego kościoła św. Klemensa (na początku XVIII w.). Wzniesiono także dwie piękne kaplice: włoską (XVI w.) oraz zwierciadlaną (XVIII w.). W całym kompleksie znalazły się także szkoła, biblioteka, teatr i obserwatorium astronomiczne (korzystał z niego mieszkający tutaj Jan Kepler). Działające tu kolegium szybko zdobyło przewagę nad Karolinum (czyli uniwersytetem założonym przez Karola IV Luksemburskiego) i w 1622 roku jezuici uzyskali kontrolę nad całym szkolnictwem wyższym w Pradze po połączeniu się tych dwóch szkól. W XVII wieku studiował tu późniejszy król Polski Michał Korybut Wiśniowiecki. Po skasowaniu zakonu jezuitów w 1773 roku Klementinum przechodziło różne losy - przeważnie znajdowały się w nim instytucje edukacyjne, m.in. seminarium arcybiskupie, Uniwersytet Karola, Biblioteka Narodowa.

KOŚCIÓŁ ŚW. FRANCISZKA (Kostel sv. Frantiska Serafinského)
Kościół zwany też kościołem świętego Franciszka Serafickiego; kościół w stylu barokowym, zamykający od północy plac Krzyżowników na praskim Starym Mieście przy moście Karola. Kościół został wzniesiony w latach 1679-89. Budową kościoła kierowali włoscy budowniczowie Gaudenzio Casanova i, po jego śmierci, Domenico Canevalle. Autorem projektu był francuski architekt Jan Baptista Mathey. Kościół powstał na fundamentach wcześniej tu istniejącego gotyckiego kościoła pod wezwaniem świętego Ducha, a inauguracji dokonał arcybiskup praski Jan Bedřich z Waldsteina w 1688 roku, nadając mu za patrona świętego Franciszka z Asyżu zwanego Serafińskim. Fasadę kościoła zdobią rzeźby w niszach, przedstawiające patronów Czech (po lewej św. Agnieszkę, św. Wita i św. Franciszka z Asyżu, po prawej św. Wacława i św. Ludmiłę), dzieła Mateusza Wacława Jäckla z 1717 roku. Kopuła kościoła w stylu włoskim była pierwszą tego rodzaju kopułą w Czechach. Zdobi ją od wewnątrz fresk Sąd Ostateczny, wykonany w latach 1722-23 przez Wacława Wawrzyńca Reinera. W ołtarzu głównym autorstwa Josefa Dobnera znajduje się obraz Stygmatyzacja św. Franciszka namalowany przez Jana Krzysztofa Liszkę w 1701. Z kościołem sąsiadują budynki konwentu zakonu Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą. Kościół świętego Franciszka jest główną świątynią tego zgromadzenia.

KOŚCIÓŁ ŚW. GAWŁA (Kostel svatého Havla)
Świątynia została wybudowana w latach 1232-1263 w stylu gotyckim na polecenie króla Wacława I, jako świątynia społeczności niemieckiej. W XIV wieku nadano jej ostatecznie charakter bazyliki gotyckiej. W 1353 roku kościół pozyskał cenną relikwię - głowę św. Gawła, pochodzącą z klasztoru w Sankt Gallen w Szwajcarii, a podarowaną praskiemu kościołowi przez cesarza Karola IV. W drugiej połowie XIV wieku w kościele tym głosili kazania pionierzy husytyzmu Konrad Waldhauser i Jan Milicz z Kromieryża, a później, w 1404 roku, sam Jan Hus. Proboszczem parafii św. Gawła był m.in. św. Jan Nepomucen. W 1627 roku cesarz Ferdynand II podarował kościół karmelitom trzewiczkowym, którzy dokupili w 1664 roku okoliczne posesje i postawili przy świątyni swój klasztor (kamień węgielny położono w 1671). Na przełomie XVII i XVIII wieku doszło do przebudowy świątyni, której nadano charakter barokowy. Przebudową kierował Giovanni Domenico Orsi de Orsini (do 1704), a następnie Paweł Ignacy Bayer. W 1786, po kasacie zakonu karmelitów w wyniku reform józefińskich, budynki klasztorne przejęła fundacja religijna, następnie ulokowały się tam sklepy, w końcu manufaktura wyrabiająca koronki. W okresie komunistycznym w budynkach znajdowały się siedziby m.in. radzieckiego centrum kulturalnego i sklepu samochodowego sprzedającego samochody marki Czajka. Wnętrze kościoła o charakterze barokowym zawiera także elementy gotyckie. Znajduje się tam wielka drewniana kalwaria z 1726 roku, będąca dziełem snycerza Ferdynanda Maksymiliana Brokoffa. W kościele tym w roku 1671 pochowany został czeski malarz barokowy Karel Škréta.

KOŚCIÓŁ OO. DOMINIKANÓW PW. ŚW. IDZIEGO
Obecna bryła kościoła zawdzięcza swój gotycki kształt z prostokątnym trójnawowym wnętrzem (pierwotnie bez prezbiterium) i dwiema wieżami po stronie zachodniej praskiemu biskupowi Janowi IV z Dražic (1250-1343), który zapoczątkował jego budowę w 1339 roku. Dzieło budowy kontynuował jego następca arcybiskup praski Arnošt z Pardubic (1297-1364). Ich herby znajdują się na ścianie frontowej i w podcieniu bramy świątyni: z trzema liśćmi winorośli - Jana IV z Dražic, półkoń - Arnošta z Pardubic. Kościół konsekrowany został przez arcybiskupa Jana Očka z Vlašimia dnia 4 maja 1371 roku w obecności cesarza Karola IV, jego żony Elżbiety Pomorskiej i syna Wacława IV Luksemburskiego. Styl gotycki zachowała do dzisiaj tylko charakterystyczna sylwetka kościoła (wysokie dzielone okna, wsporniki zewnętrzne, portal na ścianie południowej), która góruje nad okolicznymi budowlami. W latach 1364-1374 kościół św. Idziego w okresie przedhusyckim był polem działania reformatorskiego kaznodziei mistrza Milíča z Kroměříža. W 1420 został przejęty przez husyckie skrzydło konserwatywne - ultrakwistów. W latach 1437-1448 proboszczem był tu husycki teolog mistrz Jan z Příbrama. Dzień 28 czerwca 1432 roku zapisał się w historii kościoła św. Idziego pożarem wywołanym uderzeniem pioruna. Spaleniu uległ cały dach, a utrzymujący się 4 godziny silny ogień zniszczył kościelne dzwony. W wieży prawej (południowej) wiszą trzy dzwony, z których największy "Idzi" ważący około 2 800 kg po pożarze został ponownie odlany w 1437 roku. Jest to najstarszy dzwon w Pradze. Dzisiejsza charakterystyczna sylwetka świątyni nosi ślady przebudowy w XV wieku. Dnia 7 maja 1625 r. król Ferdynand II oddał kościół w ręce zakonu dominikanów, który na miejscu starej szkoły parafialnej i cmentarza wybudował obok kościoła rozległy czteroskrzydłowy klasztor, wedlug projektu tworzących wówczas w Pradze znanych włoskich architektów C. Lurago i G. B. Orsiego. Świątynia swój dzisiejszy barokowy wystrój architektoniczny, którego projektantem był F. Špaček, uzyskała po 1731 roku. Wnętrze świątyni, podzielone jest trzema parami barokowych kolumn w stylu korynckim, sklepienia zdobią freski V. V. Reinera z lat 1734-1735. Przedstawiają one gloryfikację zakonu dominikanów. Malowidła nad prawą nawą boczną przedstawiają fragmenty z życia św. Dominika, a w nawie lewej z życia św. Tomasza z Akwinu. Ołtarz główny (rama i nastawa) jest dziełem F. I. Weisse (1733 -1738) z obrazem wykonanym przez A. Stevense (1660) przedstawiającym świętych z zakonu dominikanów pod ukrzyżowanym Chrystusem: Dominika, Tomasza z Akwinu, Piotra Męczennika z Werony, Piusa V, Alberta, Jacka, Katarzynę ze Sieny oraz Augustyna z Hippony. Na krzyżu widnieje napis: "Głosimy Chrystusa Ukrzyżowanego" Na ołtarzu stoją figury św. Grzegorza i św. Piusa V. Nad tabernakulum figura św. Idziego z łanią. F. I. Weise jest również autorem organów z barokowymi rzeźbami. Nad wejściem głównym wisi obraz Najświętszej Trójcy. Barokizacja kościoła przeprowadzona w XVIII wieku zakryła piękny gotycki portal w południowej części kościoła, który został odkryty w trakcie remontu świątyni po 1968 roku.
Kościół św. Idziego

POLECAM STRONY
 
DESTYNACJE EUROPEJSKIE  ATRAKCJE TURYSTYCZNE EUROPY
STRONA ZAWODOWEGO PILOTA WYCIECZEK ZAGRANICZNYCH