POSZUKUJESZ WYDAWNICTW PODRÓŻNICZYCH O AUSTRII?
ZAPRASZAM DO KSIĘGARNI INTERNETOWEJ "BEZDROŻA"



AUSTRIA
WIEDEŃ
WIEDEŃ - GALERIA ZDJĘĆ
BELWEDER   HOFBURG   SCHÖNBRUNN KAHLENBERG
KATEDRA ŚW. SZCZEPANA

ZABYTKI WIEDNIA

Na tej stronie prezentuję podstawowe informacje o najważniejszych budowlach, będących głównymi atrakcjami śródmieścia Wiednia i położonymi w pobliżu lub bezpośrednio przy Ringstrasse.

RING
Jeden z symboli miasta. Okazały bulwar w centrum Wiednia, powstały w latach 1857-1890, jedna z reprezentacyjnych ulic stolicy Austrii. Długość wynosi 4,2 km, a szerokość 54 m. Tworzy wielki pierścień wokół Starego Miasta. Ring przebiega w miejscu średniowiecznych fortyfikacji - wałów, wież i bastionów zabezpieczających Wiedeń przed wrogim atakiem. Plan wiedeńskiego ringu opracował Ludwig von Föster (1797-1863). W poszczególnych budowlach dominuje kosmopolityzm, historycyzm i eklektyzm.

Kilka lat wcześniej, baron Georges Eugène Haussmann (1809-1891), urbanista francuski na polecenie Napoleona III rozpoczął przebudowę centrum Paryża (1853-1870). Likwidując średniowieczny układ miasta (w tym wiele wartościowych obiektów) wytyczył szerokie aleje, parki i place oraz dwa szerokie bulwary okrężne. Przebudowa realizowała dwa główne zadania: utylitarne - rozwój miasta i militarne - swobodne manewrowanie oddziałami wojskowymi i siłami policyjnymi w obliczu ewentualnych zbrojnych wystąpień mieszkańców przeciwko władzy (Paryż z tego słynął).

Wzorując się na rozwiązaniach paryskich cesarz Franciszek Józef I (1848-1916) podpisał dekret o zburzeniu wiedeńskich fortyfikacji w grudniu 1857 roku. Czyniąc to kierował się celami podobnymi to tych z Paryża (Wiosna Ludów w Wiedniu 1848). Z dawnej zabudowy praktycznie nic nie pozostało, z wyjątkiem bramy pałacowej Hofburga - Burgtor, której obecny wygląd pochodzi z lat 20-tych XIX wieku. Franciszek Józef I w miejscu rozbieranych murów nakazał budowę reprezentacyjnej alei, okrążającej od południa Innere Stadt. Jest to właściwie jeden wielki pomnik tego monarchy, któremu stolica Austrii zawdzięcza dzisiejszy wygląd. Większość budynków została wzniesiona w stylu historycznym. W czasie II wojny światowej niektóre budynki zostały mocno zniszczone, jednak wszystkie dokładnie zrekonstruowano. Nazwy poszczególnych części Ringu (ze wschodu na zachód): Stubenring, Parkring, Schubert Ring, Kärtner Ring, Opernring, Burgring, Dr. Karl Renner Ring, Dr. Karl Lueger Ring i Schottenring. Przebudowa tej części miasta była powiązana z regulacją Dunaju, a zwłaszcza Kanału Dunaju. Głównymi arteriami miasta stały się: reprezentacyjny pierścień wewnętrzny - właściwa Ringstrasse oraz węższy pierścień zewnętrzny - Lastenstrasse - przeznaczony głównie dla ruchu towarowego. Końce Ringu wychodzą na Franz-Josefs-Kai, ruchliwy bulwar nad Kanałem Dunajskim.

WEWNĄTRZ RINGU

KOLUMNA ZARAZY (Pestsaule)
Kolumna morowa. Ta barokowa kolumna, zwana Kolumną Trójcy Świętej została wzniesiona na polecenie cesarza Leopolda I (1658-1705) na pamiątkę ofiar epidemii dżumy, która wybuchła w Wiedniu w 1679 roku i pochłonęła około 30 tysięcy ofiar. Znajduje się na Placu Graben w Wiedniu. W tym miejscu pośpiesznie grzebano zwłoki ludzi, którzy zmarli wskutek zarazy. Pierwszą kolumnę wykonano z drewna, później zastąpiono ją piękną marmurową, wykonaną według projektu Matthiasa Rauchmillera. Nad wysokim postumentem udekorowanym reliefami, wznosi się ku niebu skłębiony tłum figur, chmur, amorków, aniołków i postaci symbolicznych, m.in. postać Wiary triumfującej nad Zarazą. Obok kolumny stoją dwie fontanny: fontanna z pomnikiem św. Leopolda (1096-1136), patrona Dolnej Austrii (po prawej) i fontanna z pomnikiem Józefa (po lewej).

WOKÓŁ RINGU

KOŚCIÓŁ WOTYWNY (Votivkirche)
Neogotycki kościół z XIX wieku znajdujący się przy głównym bulwarze miasta Ringstrasse na Rooseveltplatz. Został zbudowany w latach 1856-1879, na wzór francuskich katedr gotyckich z XIII wieku, na polecenie arcyksięcia Maksymiliana, późniejszego cesarza Meksyku (1864-1867). Świątynia upamiętnia cudowne ocalenie brata arcyksięcia, cesarza Franciszka Józefa I z zamachu, którego usiłował dokonać anarchista Janos Libeny 18 lutego 1953 roku. Na projekt świątyni zorganizowano konkurs. Udział w nim wzięło ponad 70 architektów, głównie z Austrii, Prus a także Śląska. Dnia 7 VII 1855 ogłoszono werdykt. Pierwsza nagroda została przyznana młodemu, dwudziestopięcioletniemu, Austriakowi Heinrichowi von Ferstelowi (1828-1883), twórcy m.in. innych wiedeńskich budowli: nowego gmachu Uniwersytetu, pałacu arcyksięcia Ludwiga Viktora. Koszt budowy pokryto dzięki subskrypcji rozpisanej w 1856 roku, w której wzięło udział ponad 300 000 obywateli. Poświęcenie kościoła odbyło się w roku 1879. Od 1882 do 1918 roku Votivkirche był wojskowym kościołem garnizonowym Wiednia. Powstała okazała, trójnawowa bazylika w niezwykle wysublimowanym francuskim gotyku z transeptem i wielobocznie zamkniętym prezbiterium i dwuwieżową fasadą. Kościół ozdobiony został bardzo bogatym detalem architektonicznym: sterczynami, pinaklami, kwiatonami, szczytami, maswerkami i łukami odporowymi. Świątynia nakryta jest wysokim dachem dwuspadowym pokrytym glazurowaną kolorową dachówką, analogiczną do dachu katedry wiedeńskiej, ułożoną w geometryczne wzory. Choć każda elewacja zawiera silny ładunek estetyczny, największe wrażenie wywiera fasada; dla ukazania monumentalności, budowla została poprzedzona dużym placem przylegającym do Ringu. Trzyosiową fasadę cechuje gotycki wertykalizm co podkreślają dwie strzeliste, koronkowe (99 m wysokości) wieże, zwieńczone ażurowymi hełmami. Do wnętrza prowadzą bogato zdobione portale, ozdobione rzeźbami postaci biblijnych i patronów krajów Monarchii Austriackiej oraz scenami Zwiastowania i Zmartwychwstania. Treść zawarta w tympanomach portalów transeptu odnosi się do Boga Ojca i Ducha Świętego. Wśród licznych neogotyckich elementów wyposażenia należy wymienić przeniesione tutaj, wcześniejsze dzieła: marmurowy pomnik nagrobny hrabiego Nikolasa Salma (zm. 1530), dowódcy obrony Wiednia podczas oblężenia przez wojska tureckie w 1529 r. oraz XV-wieczny, późnogotycki ołtarz w formie tryptyku, wykonany w Antwerpii przedstawiający sceny Pasji Chrystusa. W oknach oglądać możemy witraże, wykonane w latach 1963-64, będące częściowo rekonstrukcją zniszczonych podczas II wojny światowej. Zrekonstruowany witraż zobaczymy m.in. w oknie prawego ramienia transeptu, który przedstawia Chrzest Chrystusa i Przemienienie Pańskie, patronów cesarza Franciszka Józefa, Archanioła Michała walczącego ze smokiem oraz cesarza klęczącego u stóp Matki Boskiej. Na sklepieniu nawy głównej bracia Franz i Karl Jobst namalowali jeszcze w XIX w. polichromię przedstawiającą Drzewo Jessego.

www.votivkirche.at- oficjalna strona świątyni

RATUSZ (Rathaus)
Siedziba burmistrza i Rada Miejskiej Wiednia, jednocześnie jest to również siedziba władz kraju związkowego, jakim jest Wiedeń. Nowy ratusz w stylu lekkiego neogotyku został zaprojektowany i wzorowany na siedzibie władz miejskich Brukseli przez Friedricha von Schmidta (1825-1891). Budowa trwała od 1873 do 1883 roku. Zastąpił on stary ratusz. Przed ratuszem rozciąga się Rathausplatz (plac Ratuszowy), wzdłuż którego umiejscowione są posągi zasłużonych dla miasta postaci. Trójdzielna fasada ratusza zwrócona jest ku Ringstrasse. Plac Ratuszowy za czasów cesarstwa był miejscem musztry i parad wojskowych. Nad całością budowli góruje 98-metrowa dzwonnica, na szczycie której znajduje się posąg nazywany Żelaznym Człowiekiem (Eiserne Rathausmann) w rycerskiej zbroi o wysokości 3 m. Dzwonnicy towarzyszą 4 niższe wieże o wysokości 60 m każda. Ratusz otoczony jest przez park Ratuszowy (Rathauspark). Przed ratuszem w ciągu roku odbywa się wiele imprez, np: kiermasze świąteczne.

PARLAMENT
Parlament jest miejscem spotkań obu izb Austriackiego Zgromadzenia Narodowego (Bundesrat i Nationalrat). Gmach parlamentu został wzniesiony w stylu nawiązującym do greckich świątyń, przez duńskiego architekta barona Theophila Hansena (1813-1891) w latach 1874-1883. Stanowi część zabudowy Ringstrasse, pierwotnie mieścił Reichsrat (parlament austriackiej części imperium Habsburgów). Charakterystyczna dla budynku jest część centralna z ośmioma kolumnami korynckimi oraz dwa skrzydła boczne z kolumnadami. W linii budynku króluje klasycyzm. Wejście do parlamentu znajduje się powyżej poziomu ulicy, prowadzi do niego szeroki podjazd. Otwiera go brązowa rzeźba Ujeżdżacz koni (1901), dłuta Josefa Laxa. Z dwóch stron podjazd dekorują marmurowe figury greckich i rzymskich historyków. Na szczycie budynku umieszczono figury wybitnych starożytnych uczonych i mężów stanu oraz brązowe rydwany. Przed głównym portykiem znajduje się Athenebrunnen - fontanna Pallas Ateny, greckiej bogini mądrości. Zaprojektowali ją Karl Kundmann, Josef Tautenhayn i Hugo Haerdlt i była budowana w latach 1893-1902 roku. Cztery leżące postacie u stóp Ateny przedstawiają alegorie 4 największych rzek Imperium austriacko-węgierskiego: Dunaju, Łaby, Wełtawy i Inn. 11 XI 1918 roku, po upadku imperium Habsburgów, posłowie do parlamentu proklamowali powstanie republiki, która została nazwana Republiką Austrii. Gmach znajduje się w sąsiedztwie Pałacu Sprawiedliwości i Uniwersytetu. Bardzo zniszczony pod koniec działań zbrojnych II wojny światowej. Budowla pokrywa 13 500 m2. Wnętrza składają się z ponad 100 pomieszczeń. Marmur pochodził z Lasy we włoskim regionie Trydent-Górna Adyga. www.parlament.gv.at- oficjalna strona Parlamentu

PLAC MARII TERESY (Maria-Theresienplatz)
Przestrzeń placu wytyczono w 1819 roku. Łączy Ringstrasse z Dzielnicą Muzeów. Centralne miejsce w otoczeniu barokowego ogrodu zajmuje Pomnik Marii Teresy. Pomnik jest dziełem niemieckiego rzeźbiarza Kaspara von Zumbuscha (1830-1915), który wykonał go w roku 1889. Cesarzowa siedzi na tronie trzymając w lewej dłoni zwój Sankcji Pragmatycznej z 1713 roku. Dokument ten umożliwił jej przejęcie władzy nad imperium habsburskim. Jeźdźcy to generałowie: Duan, Laudon, Traun i Khevenhüller. Grupa stojąca w centrum przedstawia: kanclerza Kunitza, księcia Liechtensteina, hrabiego Haugwitza i osobistego lekarza Marii Teresy - von Swietena. Reliefy upamiętniają szesnastu wybitnych ludzi z epoki cesarzowej, m.in.: Glucka, Haydna i Mozarta. Plac Marii Teresy flankują: Muzeum Historii Sztuki i Muzeum Historii Naturalnej.

MUZEUM HISTORII NATURALNEJ (Naturhistorisches Museum)
Gmachy obu muzeów (Muzeum Historii Naturalnej i Muzeum Historii Sztuki) są dziełem Gottfrieda Sempera (1803-1879) i Karla Freiherra von Hasenauera (1833-1894). Budynki były wznoszone w stylu włoskiego neorenesansu w latach 1872-1891 i są praktycznie identyczne. Każdy zwieńczony jest wysoką kopułą, posiada fasadę z kolumnami i półpilastrami oraz ozdobione są posągami sławnych ludzi.
Sale (39) ekspozycyjne Muzeum Historii Naturalnej zajmują obszar 8 700 m2. Muzeum należy do najstarszych i największych muzeów tego typu na świecie. Obecnie w wystawianej kolekcji i w magazynach znajduje się około 20 milionów eksponatów. Zbiory zostały zapoczątkowane przez cesarza Franciszka I Lotaryńskiego (1745-1765), męża cesarzowej Marii Teresy w roku 1748. Muzeum otwarto w 1889 roku jako Cesarskie Muzeum Historii Naturalnej. "Białymi krukami" wśród wystawianych eksponatów są: figurka "Venus z Willendorfu" sprzed 25 000 lat, szkielet Diplodocusa i gigantyczny topaz o wadze 117 kg. W muzeum znajdują się też zbiory meteorytów, kryształów i kamieni szlachetnych oraz galeria eksponatów fauny i flory. W zbiorach kryształów znajduje się 8 okazów z Kopalni Soli w Wielicze.
www.nhm-wien.ac.at- oficjalna strona muzeum

MUZEUM HISTORII SZTUKI (Kunsthistorisches Museum)
Jedna z największych na świecie galerii, posiadająca w swych zbiorach niezwykle cenną kolekcję malarstwa europejskiego, sztuki starożytnej oraz monet. Muzeum zostało otworzone w 1891 roku, dwa lata po Muzeum Historii Naturalnej. Decyzję o budowie obu muzeów podjął cesarz Franciszek Józef I w 1858 roku. Znaczną część zbiorów muzeum stanowi prywatna kolekcja Habsburgów, zbierana i powiększana przez kolejnych cesarzy. Zbiór portretów i kolekcja zbroi pochodzą np. ze zbiorów cesarza Ferdynanda II (1619-1637), duża część zbiorów malarstwa należała do cesarza Rudolfa II (1576-1611) i syna Ferdynanda II - Leopolda Wilhelma (1614-1662). Zbiory Habsburgów są tak bogate, liczne i różnorodne, że eksponuje się je w kilku miejscach Wiednia: m.in. w Hofburgu, jego nowej części, czyli w Neue Burgu, w pałacach Schönbrunn i Ambras.
www.khm.at- oficjalna strona muzeum

WIEDEŃSKA OPERA PAŃSTWOWA
Wiedeńska Opera Państwowa (Wiener Staatsoper) - gmach ten był pierwszym ukończonym budynkiem przy Ringu (budowa trwała w latach 1861-1869). 25 maja 1869 roku wystawienie opery "Don Giovanni" Mozarta rozpoczęło działalność sceny operowej. Budowla z szeroko założony z podcieniami w stylu neorenesansowym, spotkała się początkowo z nieprzychylną reakcją wiedeńczyków. Podobno fakt ten uznaje się za przyczynę popełnienia samobójstwa przez architektów budynku, Augusta Sicard von Siccardsburga (1813-1868) i Eduarda van der Nülla (1812-1868). Zniszczenie tego budynku w wyniku bombardowań w 1945 roku uznano za symboliczny cios zadany miastu. Zniszczoną Operę odbudował w 1955 roku Erich Boltenstern. 5 listopada 1955 roku wystawienie opery "Fidelio" Ludwiga van Beethovena zainaugurowało powojenną działalność Opery, która zyskała całkowicie nową widownię oraz scenę wyposażoną w najnowocześniejsze rozwiązania techniczne. Ważne elementy budynku:
- Wielka klatka schodowa - wykonana z marmuru, ozdobiona figurami siedmiu sztuk wyzwolonych dłuta Josefa Gassera oraz malarskie alegorie opery i baletu
- Foyer Moritza von Schwinda - ozdobione przez niego 16 obrazami przedstawiającymi sceny z różnych utworów operowych, znajduje się tu również popiersie Jana Kiepury
- Sala Herbaciana, Sala Cesarska - zorganizowana na potrzeby Franciszka Józefa I, który wraz z orszakiem zwykł spędzać antrakty w tym urokliwym, ozdobionym jedwabnymi tkaninami z inicjałami cesarza pomieszczeniu
Urozmaicony repertuar na najwyższym poziomie jest dostępny dla wszystkich melomanów przez 300 dni w roku - sezon trwa od 1 września do 30 czerwca. W tym czasie możemy tu obejrzeć około 50 oper i 20 baletów. Pracują tu czołowi, światowej klasy reżyserzy, scenografowie i muzycy. Dyrektorami Opery byli między innymi Gustav Mahler i Herbert von Karajan. Spośród zespołu muzyków orkiestry Opery, wielu trafia do Wiedeńskich Filharmoników. Nad spektaklami pracuje stale ponad 200 pracowników technicznych. Widownia liczy 2 282 miejsca, w tym 1 709 siedzących i 573 stojących. Ogromny żyrandol waży 3 000 kg, jego średnica wynosi 7 metrów, a wysokość 5 m i składa się z 1 100 żarówek. Raz do roku w ostatni czwartek karnawału parter widowni zamienia się w jedną wielką salę balową z okazji sławnego balu w Operze Wiedeńskiej (Opernball). Inauguruje go sto par debiutantów w obecności prezydenta państwa.
www.wiener-staatsoper.at- oficjalna strona Opery

POZA RINGIEM

DOM HUNDERTWASSERA (HUNDERTWASSERHAUS)
"Pocztówkowy" kompleks mieszkalny na rogu Kegelgasse i Löwengasse w Wiedniu w 3 dzielnicy, jedno z najsłynniejszych dzieł architektonicznych Friedensreicha Hundertwassera (1928-2000), wybudowany w latach 1983-1986 przez architekta Josefa Krawinę i Petera Pelikana. Koncepcją twórcy było nawiązanie dialogu z przyrodą jako równoważnym partnerem człowieka - na tarasach, balkonach i w innych niespodziewanych miejscach rośnie wiele roślin. Ponadto zastosowano wiele rozwiązań, które mają na celu ucieczkę od linii prostych i regularności. Hundertwasserhaus jest turystyczną atrakcją Wiednia, jednak do zwiedzania nie są dostępne jego wnętrza, ponieważ budowla jest zamieszkana. Oddany do użytku 1 marca 1986 budynek mieści 52 mieszkania (o powierzchni od 30 do 150 m2), cztery restauracje, jedną praktykę lekarską oraz 16 prywatnych i 3 publiczne tarasy. Znajduje się w nim także około 250 drzew i krzewów. Całkowita powierzchnia użytkowa budynku wynosi 3 550 m2.
www.hundertwasserhaus.info- oficjalna strona domu

POLECAM STRONY
 
DESTYNACJE EUROPEJSKIE  ATRAKCJE TURYSTYCZNE EUROPY
STRONA ZAWODOWEGO PILOTA WYCIECZEK ZAGRANICZNYCH